Maastricht Een sportvereniging kan niet zonder vrijwilligers, omgekeerd geldt vaak hetzelfde. In deze rubriek de verhalen achter de mensen die onbezoldigd vele uren in een club steken. Dit keer: Eric Mulkens, al 41 jaar actief bij voetbalvereniging RKASV in Amby.
Wie in het weekend het sportpark van RKASV in Amby oploopt, ziet Eric Mulkens (57) meestal al staan. Sinds de jaren tachtig is hij betrokken bij de club. „Ik kon eigenlijk niet zo goed voetballen”, zegt hij met een glimlach. „Maar ik vond het spelletje leuk en toen vroegen ze of ik jeugdleider wilde worden.”
Hij was zeventien, kreeg een E-team onder zijn hoede en rolde het vrijwilligerswerk in. „Je groeit erin. Cursussen volgen, langs de lijn staan, dingen regelen.” Al snel merkte hij waar zijn kracht lag. „Bij de jeugd. Daar leg je de basis voor een club.” Terwijl anderen doorgingen naar seniorenteams, bleef Mulkens juist bij jonge spelers actief.
Inzet
Wat hem al die jaren bij RKASV hield, is het dorpsgevoel van Amby. „Ik ben hier geboren en getogen. Verenigingen horen bij het dorp.” Ook zijn gezin draaide mee in dat ritme. Zijn zoon doorliep de jeugdopleiding en Mulkens groeide met hem mee tot de A-jeugd. „Als je jarenlang andere kinderen traint, dan train je je eigen kind ook. Dat voelt logisch.”
In de loop der jaren vervulde hij vrijwel elke rol binnen de club: jeugdleider, jeugdcoördinator, assistent-trainer, bestuurslid. Sinds 2018 is hij voorzitter. „Als voorzitter zie je hoeveel werk er achter de schermen gebeurt. Sponsoren, trainers, ouders, spelers. Het vraagt veel tijd, maar het is mooi om samen iets neer te zetten.”
Die inzet liep niet alleen langs het veld door. Thuis vroeg het soms ook wat. „Ik kan het combineren door de steun van mijn vrouw”, zegt Mulkens. „Zij verdient de credits.” Ook met sportende kinderen was het plannen. „Waar mijn dochter ook een turnwedstrijd had, ik liet het nooit na om erbij te zijn.”
Verandering
Mulkens ziet hoe het vrijwilligerswerk verandert. „Mensen hebben het drukker dan vroeger. Dan moet je als club meebewegen.” Dat deed RKASV met nieuwe initiatieven, zoals kaboutervoetbal voor jonge kinderen. „Gewoon spelenderwijs met een bal bezig zijn. Dat sloeg enorm aan.”
Na dit seizoen stopt hij als voorzitter. Niet omdat hij het voetbal loslaat, maar omdat hij ruimte wil maken. „Tijd voor thuis, voor mijn gezin.” Helemaal verdwijnen doet hij niet. „Ik blijf komen. Als ik zin heb in een wedstrijd, ga ik kijken.”
Wat vrijwilligerswerk hem bracht, drukt hij niet uit in titels of kampioenschappen. „Je krijgt mensenkennis. Dat vormt je en dat is ook de charme van vrijwilliger zijn.” Hij denkt even na. „Een vereniging is verenigen. Dat is hier altijd zo geweest.”